تمرينات و آموزشهاي عملي و علمي در نينجوتسو
1- تايجوتسو (درگيري بدون سلاح)
تايجوتسو در نينجوتسو شامل بخشهاي ريز و درشتي است كه بطور اختصار به چند بخش كلي اشاره مي شود كه خود شامل تكنيكها و مهارتهاي ريز فراواني مي باشد.
الف) داكن تاي جوتسو كه شامل تكنيكهاي ضربه زدن با دست و يا پا و همچنين راههاي سد كردن ويا بلوكه كردن حملات مي باشد.
ب) جوتايجوتسو مهارتهاي گلاويزي با حريف ، مسدود كردن راههاي تنفسي و همچنين مهارتهاي فرار از دست حريف را شامل مي گردد.
ج) تاي هن جوتسو كه در آن ياد مي گيريم چگونه آرام حركت كنيم،غلت بزنيم و يا چگونه انواع پرشها را خيلي سريع و بلند مانند يك غزا ل چابك انجام دهيم كه همه اين مهارتها در انواع موقعيتهاي دفاعي و انواع تهديدات در طول زندگي به ما كمك مي كنند.
2- شمشير و مهارتهاي شمشير زني ( كِن جوتسو)
شمشير نينجا يك تيغ صاف با يك لبه تيز مي باشد كه بدليل سهولت در استفاده از آن در نبرد و همچنين دست و پا گير نبودن آن و داشتن سرعت عمل در مبارزه آن را كوتاه و به نسبت طول دست و بازوان استفاده كننده آن طراحي نموده اند. در شمشير زني نينجوتسو دو مهارت عمده وجود دارد كه شمشيرزن بايد اين دو مهارت را ياد بگيرد يكي تكنيكهاي كشيدن سريع شمشير و ديگري تكنيكهاي دفاع و حمله قدرتمند و سريع مي باشد. در شمشيرزني از اين سلاح در مقابل حمله كنندگان مسلح استفاده مي شود.
3- هنر مبازره با چوب (بوجوتسو)
مبارزه با چوب توسط سامورائي ها و يا روستائيان تمرين مي شد و همچنين يكي از مهارتهاي ويژه در نينجوتسو مي باشد كه اساتيد نينجوتسو با تغييرات جزئي در اين سلاح از آن در موقعيتهاي مختلف استفاده مي كنند .در نينجوتسو بطور عمده و كلي از دو نوع چوب بلند كه طول آن شش فوت و هانبو يا نصف چوبدستي كه سه فوت است استفاده مي شد. شينوبي زوئي چوبدستيهاي مخصوصي هستند كه ظاهرا مانند يك عصا هستند اما داخل آن تيغهاي پنهاني ، زنجير يا نيزه هايي تعبيه شده بود كه در موقع لزوم استفاده مي شد.
4- هنر پرتاب تيغ يا ستاره هاي پرتابي (شوريكن جوتسو)
اين سلاح معمولا حمل مي شود در جيبهاي مخفي كه در لباس طراحي شده و از آن به عنوان سلاح عاجز كننده ياد مي شود.
در توگاكورريو از يك نوع ستاره چهار لبه اختصاصي استفاده مي شود كه سِن َبن ناميده مي شود كه از يك صفحه فولادي نازك ساخته شده و در موقع پرتاب زماني كه به هدف اصابت مي كرد اثرش مانند اين بود كه هدف را اره كرده اند.
و همچنين نيزه هاي ميله اي صاف و ميخهاي بزرگي كه بوشوريكن ناميده مي شود براي پرتاب استفاده مي شود.
5- هنر مبارزه با نيزه (ياري جوتسو)
هنرجويان در توگاكورريو آموزش داده مي شوند كه از نيزه هاي استاندارد ژاپني و همچنين ساير نيزه ها بعنوان يك سلاح مبارزه كه از نظر طبقه بندي در حد متوسط و طبقه مياني مي باشد ، استفاده كنند. نيزه ها براي زخمي كردن و سوراخ كردن در جنگها استفاده مي شد و به ندرت از آن براي پرتاب استفاده مي شد.
در توگاكور ريو از نيزه مخصوصي استفاده مي شود كه (( كاماياري)) يا نيزه داسي شكل ناميده مي شود كه شامل يك تيغه نيزه اي با يك قلاب در قسمت پايين آن است و طول اين سلاح 9 فوت مي باشد و از نوك نيزه براي ضربه زدن و از نوك قلاب براي گير انداختن و كشيدن حريف يا سلاح حريف استفاده مي شود.
6- هنر مبارزه با تبر (ناجيناتا جوتسو)
ناجي ناتا سلاحي است كه تشكيل يافته از يك تيغه منحني با قوس نامحسوس كه متصل گرديده به يك چوب بلند كه طول چوب يا دسته معمولا اندازه قد استفاده كننده آن مي باشد و در واقع يك شمشير كه تيغه كوتاه آن روي دسته بلندش نصب شده و از آن براي بريدن و ضربه زدن به دشمن در ميدانهاي جنگ استفاده مي شد.
در توگاكورريو از تبر مخصوص با تيغه سنگين بطور ماهرانه اي استفاده مي شود و چون تيغه آن خيلي سنگين بود از آن براي زمين زدن حمله كنندگان و در هم شكستن دشمن و همچنين براي زمين زدن اسبهاي سامورائي هاي سواره استفاده مي شد.
اين سلاح از روي ابزار جنگي چيني با تيغ پهن طراحي و الگوبرداري شده بود.